Z moich obserwacji społecznych wynika, że bardzo, ale to bardzo wkurwia mnie nadgorliwość i niczym nieosłonięte lizusostwo.

W mojej najnowszej grupie studenckiej pojawiło się dziewcze, które zawsze wszystko wie, zawsze zaczyna odpowiadać na pytanie wykładowcy zanim ten zdąży je dokończyć i zawsze po zdaniu: Czy są jakieś pytania ma pytanie. Z posiadaniem pytań wszystko byłoby okej gdyby nie fakt, że koleżanka albo musi z góry znać odpowiedź, bo jest - zdawałoby się - oczywista, albo pytanie odnosi się do tak abstrakcyjnej sytuacji, że nawet wykładowca ma poważny problem ze zrozumieniem, o co jej chodzi lub wyobrażeniem sobie i rozwiązaniem problemu, a reszta roku głodna, zmęczona i myśląca już tylko o wyjściu z sali musi tego słuchać.

Na ćwiczeniach woła prowadzącego do siebie tylko po to, żeby zapytać, czy dobrze myśli: "Bo wie pan magister, ja nie jestem dobra z programowania, bo ja miałam rok przerwy w studiowaniu i jakoś no sam pan widzi..." - a pierwsza z grupy skończyła zadanie. Podczas rozwiązywania zadania na tablicy wdzięczy się i wyjaśnia każdą zapisywaną cyferkę i rysowaną kreskę lub po każdym zapisanym wyrazie upewnia się, czy aby na pewno nie popełniła jakiegoś straszliwego i ośmieszającego ją błędu.

Zawsze siada w pierwszym rzędzie i notuje każde słowo.

Nie wiem czy moją niechęcią do niej objawiam jakiś syndrom leminga, który bezmyślnie idzie za tłumem i każde odchylenie od normy jest dla niego niepokojące, czy może serio z tą laską jest coś mocno nie tak.
Dobrze, że chociaż na wykładach z algorytmów się nie pojawiła, bo jakbym po 3 zmarnowanych i przenudzonych godzinach usłyszała, że ktoś ma jeszcze jakieś pytania, co sprawia, że ciągle nie mogę iść na obiad, to byłabym skłonna zacząć rzucać niebezpiecznymi przedmiotami...

Kiedy rok temu o tej porze chciałam iść do kina, na dużym ekranie nie wyświetlali niczego, na co byłabym skłonna wydać 15zł. W tym roku zaś zastanawiam się w jaki dzień tygodnia nie jeść, żeby zostało mi na kolejny bilet ;>

Po ciężkich wyborach na razie padło na Inglourious Basterds i Surogates.

Surogaci, nie oszukujmy się, nie kwalifikują się do kina wysokich lotów, ale też nikt tego od nich nie wymaga ;). Bruce Willis po raz kolejny ocalił świat i wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Sam pomysł na surogatów miesza mi się gdzieś z koncepcją wchodzenia do Matriksa i życiem w świecie I, Robot. Sceny uliczne bardziej niż pościg przypominają Carmageddon, a siły zbrojne potrafią zrobić respawn w mniej niż 10 minut - Counter Strike na żywo!
I mimo to, film wciąż świetnie się ogląda i z niecierpliwością czeka co też twórcy przewidzieli na scenę finałową.
Naprawdę super rozrywka na wieczór ze znajomymi, który ma być zakończony piwem, czipsami i omawianiem pamiętnych scen ;D

Bękarty Wojny to już zupełnie inna historia. Trudno powiedzieć ile w tym zgrywy a ile psychopatycznej satysfakcji (zemsty?). Kiedy znajomi pytają, cóż to za film odpowiadam tagami : Wyobraź sobie: okupowana Francja, IIWŚ, zemsta Żydów i nakręcił to Quentin Tarantino.
Normalnie jak ktoś pozwala sobie przy mnie na żarty o Żydach, w których nierzadko występuje też mydło lub nauka latania, to budzą się we mnie mordercze zapędy.
W kinie przez dwie i pół godziny siedziałam w fotelu zastanawiając się jak trzeba mieć pokopane w głowie, żeby coś takiego nakręcić. Cały absurd sytuacji i wpleciony w co drugą scenę żart był prosto i zwyczajnie smaczny.
Pierwszy raz w historii Żydzi zebrali skalpy oraz pałką baseballową i ogniem wygrali.
Ostrzegam, że należy odrzucić wszelką wiedzę historyczną i skupić się tylko na tym, co dzieje się na ekranie. Generalnie film polecam każdemu, kto jeszcze nie widział.

* Plakaty brutalnie skopiowane z filmweb.pl