Zostałam wyciągnięta na targowisko osiem do dziesięciu wiosek dalej. Targowisko z prawdziwego zdarzenia bym rzekła. Każdy sprzedawca z innym akcentem nawoływał do zakupienia swoich towarów. Do moich ulubionych niewątpliwe zalicza się okrzyk:

- Proszę proszę! Bluzeczki za grosze!
-A ta po ile?
-35 złotych

W ten oto sposób w wirze zakupów, za które nie da się zapłacić kartą Master Card, zdobyłam: rajstopy (trzy pary w cenie jednej), kostium kąpielowy (najnowszy fason, wszystkie rozmiary, najpiękniejsze kolory) za 15 zł (sic!) i apaszkę w moim ulubionym kolorze. O! I piękną bluzkę w kwiatuszki za złotych 20. Jak nic zaoszczędziłam 40 w porównani do tej, na którą czaiłam się w New Yorkerze!

Zastanawia mnie tylko, czy ciemnoskórzy sprzedawcy wyrywają swój towar prosto z rąk chińskich dzieci i uciekają przed zapłaceniem, czy to Polacy cwaniakują sprzedając to samo (sprawdzałam metki!) dokładnie dwa razy drożej.

Myśl tą zagryzę drogocenną truskawką...

Straciłam gdzieś duszę buntownika. Wojownika światła jakoś też. A przez ostatni miesiąc to już nawet Super Świnki.

Rośnie we mnie powoli ta moja frustracja, aż osiąga tygodniowy moment kulminacyjny i sama się uspokajam, że to jeszcze tylko miesiąc.

Jeszcze tylko miesiąc i już komuś innemu trzeba będzie wytłumaczyć raz a dobrze, że przestrzeń pod stołem jest podłogą i ta między kuchenką a szafką również i że myjemy Podłogę przez wielkie P.

Trzeba będzie raz jeszcze powiedzieć, że w lodówce trzymamy tylko rzeczy martwe, a śmieci nie wyniosą się same. Ciekawostką zdaje się jest też fakt, że zlew nie odetka się sam, a żarówki wcale nie muszą bardzo chcieć się zmienić - można im pomóc.

Zupełnie inaczej sprawa ma się ze współlokatorami - po kilku latach słuchania powyższych oczywistości nie poczuli wewnętrznej potrzeby zmiany.

Już wiem, że kiedy będę duża nie zostanę negocjatorem, ale może chociaż moce Super Świnki wrócą wraz ze zmianami w najbliższym otoczeniu.